Het dagbouwmijngebied is een wond in de grond van Noordrijn-Westfalen. Dat het een wond is die groeit in tijden van beoogde verduurzaming maakt veel los. Allereerst bij de bewoners van de omliggende dorpen die ten gevolge van de uitbreiding van de bruinkoolmijnen zullen verdwijnen, maar bij vlagen ook bij milieuactivisten die die uitbreiding willen tegengaan. In Niemandsland heeft fotograaf Daniel Chatard geprobeerd het conflict tussen belangen van bewoners, milieu en economie vast te leggen met zijn eigen fotografie en archiefstukken.
Door het boek heen keer je telkens terug bij het bruine, vezelige papier van het omslag, waar geabstraheerde kaarten van het mijnbouwgebied jaar na jaar tonen hoe het gapende gat van de mijnen zich uitbreidt, dorpen opslokt en natuur verdrukt. Deze kaarten geven een indruk van de feitelijke, harde context waarin het verhaal op de tussenliggende pagina’s zich afspeelt. Voor de eerdere jaren heeft Chatard krantenknipsels en archieffoto’s gebruikt om dit verhaal over te brengen. Vanaf 2017 voegt hij zich bij de activisten die zich inspannen voor het Hambacher Bos en verandert de samenstelling van het boek. Zijn eigen fotografie en de handgeschreven bijdragen van mensen die hij ontmoet nemen het verhaal over.
Niemandsland vertelt het relevante verhaal van de prijs die economische groei kan kosten, van de pijn die niet alleen deze groei, maar ook het verzet ertegen veroorzaakt. Het verdient erkenning voor de compleetheid die het narratief ademt. De krantenknipsels en archieffoto’s die het verleden duiden, en Chatards fotografie en de handgeschreven getuigenissen van betrokkenen die de recentere geschiedenis toelichten, vormen aaneengeregen door de jaaroverzichten op bruin papier een overtuigend geheel.