In de negentiende eeuw was Oost-Zwitserland een mondiaal centrum voor textielproductie. Tegenwoordig is van die industrie weinig over. Wat wel is overgebleven, is de architectuur die deze handel mogelijk maakte: de grootse hang- en droogtorens waarin en waaraan gekleurd textiel te drogen werd gehangen. Althans, een deel van deze torens staat nog overeind.

Forget Me Not bevat een fotografische atlas van deze typische, Zwitserse textieltorens, vastgelegd door fotograaf Ladina Bischof; daarnaast is het onderzoek van kunstenaar Stéphanie Baechler naar het fenomeen van de torens in dagboekachtige vorm in het boek opgenomen. Deze twee informatiestromen lopen op een gewaagde manier dwars door elkaar heen, waarbij de atlasfoto’s in zwart zijn geprint en het onderzoek in knallend rood. Een technische uitzonderlijkheid is dat het in rood geprinte beeld, daar waar het met zwarte inkt zou overlappen, in het zwarte beeld is uitgespaard. Hierdoor behoudt het rood haar volle kleurkracht en treedt het onderzoek meer naar de voorgrond.

Door deze radicale ontwerp- en productiekeuze ontstaat er een inhoudelijke interactie tussen de informatiestromen – waarbij de vraag of het beeld op de spread met elkaar te maken heeft nooit helemaal wordt beantwoord. Die paar spreads waar enkel rood of zwart beeld de pagina vult, zijn een prettige pauze in de cadans van het boek – wellicht had een keuze voor minder donker gelithografeerde zwart-witfoto’s de lezer in die rust tegemoet kunnen komen.

Ook het ton sur ton van verschillend rood door het boek heen, de combinatie van script en schreefloos lettertype, het grote formaat en de goed toegepaste Patastar-binding dragen bij aan de totale verzorgdheid van Forget Me Not. Internationaal is Forget Me Not niet onopgemerkt gebleven: het sleepte de hoogste onderscheiding binnen bij de competitie Schönste Bücher Aus Aller Welt.