Deze dichtbundel intrigeert vanaf het eerste moment met simpele ingrepen. 58 jaartallen prijken in foliepreeg, in een grid, op het omslag. De witte folie van de cijfers loopt over het zwart van de titel, auteursnaam en uitgever heen. Er is geen logica te bekennen in de indeling van de jaartallen – laat staan in de twee leegtes in het grid. Op het schutblad verschijnen er ook locaties en even verder, in de inhoudsopgave, doemen de titels van de gedichten op.
dagtekening van liefdesvormen is een autobiografie van gedichten, die, ondanks de achronologische indeling, de tijd als leidraad neemt. Waar je een paginanummer zou verwachten, verschijnt rechtsonder bij elk gedicht wederom een jaartal – en links de desbetreffende titel. Het is een radicale keuze die enigszins desoriënteert doordat je als lezer de gebruikelijke manier van navigeren ontnomen wordt. In een optimaal scenario maakt dit een vrijere interactie met de gedichten mogelijk. Het effect is dat de gedichten alle ruimte krijgen, zowel op de pagina als in het hoofd van de lezer.
Rood bindgaren is in deze treffende simpliciteit een verrassend detail. Het licht transparante papier zorgt voor een indruk van voorgaande en opvolgende gedichten, wat dankzij nauwkeurig zetwerk het gedicht op de huidige pagina niet verstoort, maar wel uitnodigt om verder te lezen.